در دنیای صنعت، جوشکاری نقش کلیدی در اتصال قطعات فلزی ایفا میکند. از میان روشهای مختلف، جوشکاری اکسی استیلن یا هواگاز یکی از قدیمیترین و درعین حال کاربردیترین روشهاست که هنوز هم در بسیاری از پروژههای سبک و تعمیراتی مورد استفاده قرار میگیرد.
این روش، بدون نیاز به برق، تنها با ترکیب دو گاز قابل اشتعال یعنی استیلن و اکسیژن، شعلهای قدرتمند تولید میکند که توانایی ذوب انواع فلزات را دارد. همین ویژگی باعث شده تا جوشکاری با گاز استیلن، با وجود ظهور فناوریهای جدید، همچنان جایگاه خود را در حوزههای مختلف حفظ کند.
در این مقاله، نگاهی دقیقتر به فرایند، مزایا و معایب، انواع شعله، تکنیکهای رایج و نکات ایمنی این نوع جوشکاری خواهیم داشت تا شناختی کامل از یکی از روشهای پرکاربرد در صنایع فلزی به دست آید.
فرایند جوشکاری با گاز استیلن
در جوشکاری اکسی استیلن، نخستین مرحله به راه اندازی تجهیزات اختصاص دارد. دو کپسول گاز، یکی حاوی استیلن و دیگری حاوی اکسیژن، از طریق رگلاتورهایی به یک مشعل متصل میشوند. رگلاتورها وظیفه تنظیم فشار هر گاز را بر عهده دارند تا نسبت ترکیب گازها به درستی کنترل شود. این ترکیب درون مشعل مخلوط شده و با جرقه زن مخصوص مشتعل میشود.
در هنگام احتراق، شعلهای ایجاد میشود که از سه بخش قابل تشخیص تشکیل شده است: نوک داخلی، هسته روشن و بخش خارجی شعله. اپراتور با نزدیک کردن این شعله به سطح فلز، نقطه ذوب را ایجاد میکند. به محض ذوب شدن فلز پایه، در صورت لزوم از سیم پرکننده استفاده میشود تا فلز جوش تقویت شود. در این مرحله، تنظیم میزان اکسیژن و استیلن در مشعل، نوع شعله را مشخص میکند که بر کیفیت جوش اثر مستقیم دارد.
فرایند باید بهدقت و با کنترل حرارت انجام گیرد تا از ایجاد نقصهایی مانند سوختگی لبه، ترکهای انقباضی یا عدم همجوشی جلوگیری شود. همچنین، برای دستیابی به یک اتصال یکنواخت، حرکت مشعل باید به صورت یکنواخت، با زاویه و سرعت مشخص انجام شود. در پایان، پس از خاموش کردن مشعل، نوبت به بررسی محل جوش و پاکسازی احتمالی سربارهها میرسد. بسته به نوع فلز و ضخامت آن، جوش به دست آمده ممکن است نیاز به پرداخت نهایی یا تست کیفیت داشته باشد.
